Month: July 2010

Back to the Garden

Posted on July 31, 2010

Now playing: Crosby, Stills, Nash & Young - Woodstock

There’s always a little bit of heaven in a disaster area.

1969, Bethel, NY. Niet in Woodstock maar die plaatsnaam bekte wel lekker dus hebben ze die maar aan deze zogenaamde Music & Art Fair gehangen. 400.000 hippies en ander langharig werkschuw tuig op een boerenveld zonder een organisatie die op zoveel bezoekers had durven rekenen. Geen mobiele telefoons, geen WiFi, geen überhippe sushi-bar of Douwe Egberts stand, geen camping, geen De Boer tenten, geen hekken, geen entree. 3 days of Peace and Music. En modder. En LSD. De moeder aller festivals. Waar we het tegenwoordig moeten doen met 21 doden tijdens een Love Parade werden hier aan de lopende band kinderen geboren. Zo ging dat vroeger.

Voor de rit van dodelijk saai Amsterdam naar Bethel hebben we Madam TomTom in het handschoenenkastje laten liggen aangezien ze een vreemde voorkeur heeft voor tolwegen en wij die niet met haar delen. We rijden met de kaart op schoot binnendoor naar het grasveld middenin upstate New York. De eerste helft gaat via normale wegen maar als we na Margaretville een klein weggetje inslaan rijden we op een onverhard bergpad door de bossen. Overal zijn waarschuwingen op de bomen geniet dat het verboden is te roken, jagen, wandelen, en prive-terrein te betreden. Leuke route die we met navigatie waarschijnlijk hadden gemist. En dan zijn we er, Woodstock.

Het veld zelf ligt er mooi geschoren bij en een kleurige gedenksteen vertelt ons waar het podium stond en waar de enorme mensenmassa zich ophield. Ook de line-up staat keurig vermeld. We laten ons op de foto zetten door een Nederlands gezinnetje nadat we voor hen hetzelfde doen. Dan het Bethel Woods Museum of the Arts. Erg mooi verzorgd en een afgewogen mix van teksten, quotes, foto’s en filmmateriaal loodst ons de tijdsgeest in naar het einde van de jaren ’60. De documentaire hebben we allebei al eens gezien en gelukkig voelt het niet als een herhalingsoefening daarvan. Veel interactieve touchscreens die een erg goede toevoeging zijn op al het andere tentoongestelde.

However, if I know my American history, tens of thousands of Americans in uniform gave their lives in war after war just so those kids would have the freedom to do exactly what they are doing. That’s what this country is all about and I am not going to let you throw them out of our town just because you don’t like their dress or their hair or the way they live or what they believe. This is America and they are going to have their festival.
– Max Yasgur

Het eten en de hotels worden steeds duurder naarmate we New York naderen. Morgen via het slaapdorpje Sleepy Hollow naar het hotel waar we de eerste nacht ook hebben doorgebracht. En Sonic Youth in Brooklyn!

Amsterdam -> New York -> Amsterdam, NY; Not much to declare

Posted on July 30, 2010

Now playing: John Parr - St. Elmo's Fire (Man in Motion)

Vandaag was het plan naar het International Center for the History of Electronic Games te gaan, volgens de website gesitueerd in het Strong Museum of Play te Rochester. Aangekomen bij het museum snakken we naar wat te eten en wagen we ons aan The World’s Greatest Cheeseburger. Groter dan het broodje in ieder geval en verder gewoon de zoveelste vette hap. Dan willen we het museum in maar bij navraag blijkt dat het gedeelte met de electronic games pas in oktober dit jaar de deuren opent. Lekker duidelijk aangegeven op de website…

Outrun style trappen we het gaspedaal in, op naar een meer vertrouwde omgeving; Amsterdam, NY. Amerikanen zijn niet zo creatief in het verzinnen van plaatsnamen en spelen bij gebrek aan fantasie nogal eens leentjebuur. Op weg naar onze hoofdstad komen we afslagen tegen die leiden naar Chili, Greece, Rome, Montezuma, Lebanon, Manchester, Barneveld en Waterloo om er maar een paar te noemen. We nemen een willekeurige afslag naar het welluidende plaatsje Mohawk in de hoop op een Walmart of iets dergelijks. De dubbelgetrokken gele streep richting tolpoortjes is erg duidelijk maar in de praktijk erg vaag. De laatste 3 meter is bedoeld om in te voegen voor het cash hokje. Martijn rijdt het vak in voor de EZ pass. Die hebben we niet. Snel de situatie achter ons afgewogen (geen kip te bekennen) en de split-second beslissing genomen een stukje achteruit te rijden en alsnog het goede vak in te rijden om de tol te betalen. Dat gaat ons waarschijnlijk grof kosten. Kut. De man in de tollbooth is gelukkig vriendelijk genoeg om ons uit te leggen dat we gewoon hadden kunnen doorrijden. De boete kan hij niets aan veranderen. Kut.

Amsterdam is een gat. Het Amsterdam Diner dat ons toelacht naast het Super 8 Motel heette vroeger Snookie’s Saloon maar is jaren geleden al condemned verklaard. Het staat te koop maar er zijn geen bieders. Downtown Amsterdam blijkt niet meer dan 3 straatjes met een pizzeria, een bibliotheek en een townhall. Geen coffeeshop te zien. We rijden verder het stadje in en komen in een klein buitenwijkje nog een pizzeria tegen. We besluiten, tegen beter weten in, hier wat te gaan eten. Crazies weten werkelijk NIETS van Italiaans eten. Je zou verwachten dat ze in een plaatsje als Amsterdam toch wel meer kaas gegeten hebben van, om maar wat te noemen, kaas. Niets is minder waar. De overgebleven pizzapunten nemen we uit beleefdheid maar mee in een doos.

Bij het tankstation getiteld Dutch Mart kopen we 2 grote 71 cl. blikfusten Heineken en een 12 pack Budweiser voor een vergelijkend warenonderzoek. Heineken staat nog steeds met ruime voorsprong bovenaan.

Vandaag stinkhippies snuiven op het voormalig Woodstock terrein…

Niagara Falls, fuck yeah!

Posted on July 29, 2010

Now playing: Talking Heads - Once in a Lifetime

Vandaag begonnen waar we gisteren eindigden, Night of the Living Dead. Evans City Cemetery was een korte rit en zoals verwacht niet zo bijzonder behalve dat het wederom een originele Romero filmlocatie betrof. Een beetje vreemd om op een begraafplaats rond te rijden, maar ook rondlopen is wat raar aangezien je er eigenlijk niets te zoeken hebt. Geen zombie expositie hier. We maken wat foto’s en filmpjes en vervolgen onze weg naar Buffalo en de Niagara Falls.

De watervallen waren indrukwekkend, groot en nat. Het hele toeristencircus eromheen is niet eens zo storend aangezien het ervoor zorgt dat je echt heel dichtbij al dit schone natuurgeweld kan komen. Oorspronkelijk waren we nog van plan om even Canada aan te doen maar dat plan hebben we maar laten varen aangezien dat in de praktijk vooral neerkwam op wachten bij de grens en weer terug na een keer bonjour te hebben gezegd tegen zo’n politiepet te paard.

We hebben ons wel overgegeven aan de parade van gekleurde poncho’s omdat er nou eenmaal geen ontkomen aan is. We zijn allereerst de Cave of the Winds ingegaan. Achteraf helemaal geen grot maar een door mensenhanden uitgegraven liftschacht die ons 54 meter naar beneden dropt om vervolgens op een houten stellage langs de grote waterval te lopen. Het uitzicht omhoog met de miljoenen liters water die je tegemoet storten is erg mooi. We krijgen een gele poncho en een paar flitsende slippers and we’re good to go. Het is leuk en het is nat en je bent er toch dus waarom niet.

The economic transmission of power without wires is of all-surpassing importance to man.
– Nikola Tesla

Dan de bekende Maid of the Mist boottocht. Kazig als het is, je ontkomt er niet aan. Als je het niet zou doen krijg je er achteraf ongetwijfeld spijt van. De prijzen vallen gelukkig wel mee. Hier krijgen we een blauwe poncho en worden we voor de tweede keer getrakteerd op nog een nieuw perspectief op de watervallen (mistig) en nog een nat pak. Jeroen koopt een t-shirt en Martijn gaat nog even snel op de foto met Nikola Tesla. Snel de auto in want het begint te regenen en we zijn al zeiknat.

De regenbui blijkt een hoosbui en de hoosbui blijkt een wolkbreuk. Niagara Falls from the sky en voor we goed en wel de exit van het parkeerterrein hebben gevonden staan de helft van de straten blank. Snel een hotel zoeken. Snel gevonden maar door de regen zien we niet dat het hotel tegenover dat van ons ongeveer de helft goedkoper is… Ach, we zitten er weer warmpjes bij dus de airco kan weer aan en morgen is er weer een dag. Via Rochester en Syracuse naar Amsterdam, jawel. Lekker blowen. Eindelijk.

Not if you were the last zombie on earth

Posted on July 28, 2010

Now playing: Dawn of the Dead, director's cut 1978

Na een kop koffie en een Warholesque ontbijt (bananen) de snelweg op naar Pittsburgh. Chicago moeten we helaas wegens tijdgebrek en recente overstromingen linksboven laten liggen maar Pittsburgh is een alternatief waar vooral Martijn mee in zijn nopjes is vanwege het halve oeuvre van de heer George A. Romero wat hier is opgenomen. Klassiekers als Night of the Living Dead (1968) en Dawn of the Dead (1978) spelen zich grotendeels af op een steenworp afstand van deze grote industriestad. We missen dus het huis waar Michael Jackson slaag kreeg van zijn vader (Gary, Indiana) en de plaats van de woning van John Wayne Gacy waar hij een kleine 30 lijken in de kruipruimte had verzameld (Des Plaines, Illinois). Daarvoor in de plaats dus een dagje zombierestanten spotten. Eigenlijk veel leuker.

Onderweg rijden we van Ohio door West Virginia om weer uit te komen in Pennsylvania, de eerste staat waar we deze reis in terugkeren. Voor de terugkerende lezers, dat was Intercourse, bij die malle Amish. De wegen zijn behoorlijk slecht en we verwachten allebei een oude, vervallen stad met veel criminaliteit en buitenwijken waar je ook tijdens het rijden je auto beter op slot kan doen. We gaan een tunnel in en eenmaal uitgespuugd blijkt niets minder waar. Ons eerste echte uitzicht op de skyline ontvouwt zich en we zijn allebei even stil. Prachtige stad. Wakker geschud door mevrouw Tomtom is het appeltje, eitje, naar links, naar rechts en we staan om de hoek van het Warhol Museum geparkeerd.

Groot museum, 6 verdiepingen en als bal in de soep is de tijdelijke expositie niets minder dan een overzicht van Warhol en Duchamp en waar die twee elkaar tegenkomen middels hun werk en leven. Smaakvol/smakeloos als het werk van deze twee grootheden is, zo ook de selectie die de hele bovenste verdieping in beslag neemt. Klassieke readymades en minder bekend werk laten zien hoe de twee door elkaar beïnvloed zijn alsmede door hun eigen tijd en omgeving. Warhol iets meer door Duchamp, wat natuurlijk niet vreemd is aangezien Duchamp de oude conceptuele meester is. Neemt niet weg dat Duchamp op zijn beurt ook zeer geïnteresseerd was in Warhol’s doen en niet laten en dat zeker meenam in zijn latere werk.

Once you ‘got’ Pop,
you could never see a sign the same way again.
And once you ‘thought’ Pop,
you could never see America the same way again.

De overige verdiepingen zijn een en al Warhol. Na een kort deja-vu van die vreselijk vermoeiende tentoonstelling in het Stedelijk CS van 2007/2008 blijkt dat men hier wel wat meer rust in de tentoongestelde werken heeft ingebouwd. Alleen de video/film verdieping leent zich niet voor de museale beleving. Eigenlijk moet je hier gewoon een hele week gaan bankhangen voor de TV. Anyway, prachtige selecties foto’s, zeefdrukken, grote schilderijen, tijdschriften, grafisch werk, tijdcapsules, etc. Warhol was een enorm mediageile duizendpoot en heeft letterlijk elke scheet en ejaculatie ingeblikt of op een doek gekwakt, dit museum maakt gelukkig niet de fout dat ook allemaal te willen laten zien. Leuk museum en een welkome afwisseling na al dat stichtelijke geleuter van gisteren.

Voor lunch verplaatsen we ons naar downtown Pittsburgh, over de 7th Street/Andy Warhol Bridge het Culture District in. We worden begroet door een transformer en na wat rondjes centrum eten we een maaltijd-burrito bij Qdoba. Wat een mooie grote stad en wat heerlijk om weer normale mensen te horen schelden op straat. Nigger dit, nigger dat, gezelligheid. Prima sfeer en een mooi voorproefje voor wat ons in the Big Apple te wachten staat.

Dan op zoek naar Monroeville, in de hoop daar in de buurt een hotel te vinden. Dat laatste lukt niet maar zonder dat we erg in hebben rijden we een van de immense parkeerterreinen van Monroeville Mall op. Dit is blijkbaar het stadscentrum. Er is hier dus werkelijk niets anders dan deze mall… Romero had geen betere locatie kunnen kiezen voor zijn zombie-epos. Martijn is door het dolle heen en rent met zijn camera over de filmset richting ingang. Snel naar binnen, daar is het veilig. Jeroen volgt gedwee al was het maar om te voorkomen dat Martijn het winkelend publiek de koppen begint in te slaan.

When there’s no more room in hell,
the dead will walk the earth.

Aan het einde van de mall komen we bij een comic/speelgoed winkel waar ze achterin een ruimte hebben ingericht ter ere van de film. En alle andere zombiefilms ooit gemaakt. Toch nog Michael Jackson! Natuurlijk moet ook hier een t-shirt worden gekocht en natuurlijk moet Martijn met alle uitgestalde zombies op de foto. Jongensdromen komen uit en out of all places in een winkelcentrum. Nog nooit was shoppen so much fun. Elke roltrap, lift en fonteintje heeft een verhaal. Morgen Evans City Cemetery. We’re coming to get you, Barbara!

Intelligent Design FTW!

Posted on July 27, 2010

Now playing: LoDeck & Kain Slim feat. Iris Kelvisar - Heaven's Gate

OK, het Creation Museum. Een van de attracties die vanaf het begin al op ons verlanglijstje stond en niet omdat we enorme dinoliefhebbers of Born Again Christians zijn. Meer omdat hier de Amerikaanse religieuze hysterie en kitsch hand in hand over the top gaan. Dit is toevallig wel onze vierde dinotour (als we de 3D film in het Smithsonian meetellen) in dit land, dus we kunnen onszelf inmiddels als ervaringsdeskundigen opvoeren. De Christelijke gekte is ook niet meer geheel vreemd maar nog wat onwennig om het op deze manier door de strot geduwd te krijgen.

Ten eerste moeten we vermelden dat dit museum echt tot in de puntjes verzorgd is. Alle sculpturen, wassen beelden, schilderingen, animaties, grafische vormgeving zijn nagenoeg perfect. Werkelijk niets op aan te merken. Het blijkt ontworpen door een oud Universal Studio’s museumdirecteur. Dat verklaart de kwaliteit. Maar waar komt al dat geld vandaan? Dit heeft een lieve duit gekost. De dino’s zijn verreweg de meest realistische (?) die we tot nu te hebben gezien. Echter de onderliggende boodschap is van meet af aan duidelijk. Evolutie = Leugen, Bijbel = Waarheid, Creation Museum = Hilarisch. Maar er is geen ruimte voor humor. Dit is bloedserieus!

Starting with the facts of God’s Word and world,
we fashion models to know God and see His truth.

De eerste zaal is nog wel vriendelijk in de zin dat men het heeft over verschillende uitgangspunten en dus verschillende visies, maar het duurt niet lang voor de bijbelteksten je om de oren vliegen en de ene theorie na de andere zogenaamd wordt weerlegd om plaats te maken voor het woord Gods. Het is eigenlijk een enorme 3D jehova-folder. U kent ze wel, van die oververzadigde plaatjes van het paradijs met een man, een vrouw en alle dieren van de regenboog er in vrede omheen. In dit geval ook dino’s. En dan nog hel en verdoemenis., voor het geval u nog mocht twijfelen. Totaal absurd natuurlijk maar zo overtuigend neergezet dat we niet weten wat hier nou eigenlijk voor enge hersenspoelactiviteiten plaatsvinden. En wat al die crazies hiervan geloven.

Voorbeeldje van de meest idiote theorie die claimt dat de aarde ongeveer 6000 jaar oud is, is de rafting-theorie. Hou je vast. Tijdens de zondvloed zijn alle bomen ontworteld en toen de continenten zoals we die nu kennen weer droog waren zwierven er eilanden van boomstammen over de oceanen. Door deze zwervende ‘rafts’ konden de dieren uit de ark zich verspreiden over de wereld om zich te vermenigvuldigen in alle variëteit die God in het ontwerp heeft ingebed… Geloof het of niet, tis echt waar.

Al met al een zeer bijzondere ervaring die zijn gelijke niet kent. Enige wat ontbrak was een achtbaanritje door de Tuin van Eden.

Ask now the beasts and the birds of the air
and they shall tell you
Speak to the earth and it shall teach you
Who knows not in all these that the hand of
the Lord has wrought this
Job 12:7-9

We stappen de mobiele zweethut weer in en rijden binnen 5 minuten Ohio in. Voor Wheeling stoppen we bij het Red Roof Inn. We raken aan de praat met de buren Pooch en David. Ze werken in de coalmine (je verzint het niet) en we drinken samen bier. Het is gezellig en Pooch vertelt ons dat hij licensed rattlesnake-hunter is (je verzint het niet). Hij laat zijn permit zien en een stapeltje foto’s van verschillende gevangen en gevilde ratelslangen. We eten een pizza en het is alweer half twaalf. Vandaag naar Pittsburgh voor wat high culture. Het Andy Warhol Museum.